Over Bob Jansen

Bob Jansen maakte kennis met de schilderkunst via zijn opa, die als
amateurkunstbeoefenaar figuratief werk produceerde. Vanaf zijn
achttiende jaar gaat Bob zelf als kunstschilder aan de slag op grote
doeken in abstract-expressionistische stijl.
Er volgt een cursus portretschilderen bij Artiance in Alkmaar, waarna
in Amsterdam een cursus etsen en grafiek wordt afgerond. Daarbij
ontwikkelt hij zich verder via beeldende vorming en modeltekenen bij
Crejat.

Bob Jansen werkt intuïtief, vanuit gevoel, en gebruikt veelal
gemengde techniek: collages, foto’s verwerkt in schilderijen en
materieschilderingen. Bij het fotowerk wordt beeldmanipulatie en
collagetechniek toegepast. Meest zijn het indringende stads- en
omgevingsbeelden en stillevens met een glimp van tijdloosheid en
verstilling waarbij de mens slechts als passant aanwezig is.
Stemmingsgeladen foto’s waarbij achter de esthetische schoonheid van
het beeld de ontvankelijkheid van de fotograaf te zien is.

Een fotograaf die tot ons spreekt in een krachtige taal van rake
vormen, lijnen en verhoudingen en met een frisse blik op pad gaat, op
zoek naar toevalligheden en nieuwe perspectieven. Artistieke dimensies
als ritme, vorm, contrast en lichtwerking laten vakmanschap zien.
Jansen speelt op filmische wijze met het fragmenterende beeld,
waarbij uit destructie van samenhang en vorm een nieuwe beeld beeld
ontstaat,
vaak met een rauw randje met verwijzing naar dood en erotiek: De
stelling van de ware romantische kunstenaar.

Een centraal thema in het beeldend werk van Bob Jansen is de
worsteling van de mens, beproeving en vrijheidsvlucht, dans des
levens. Dit thema is uitgewerkt in vele schetsen, schilderingen en
objecten. Ledepoppen overtrokken met wit papier-maché, in diverse
treffende houdingen: Gebogen, onderzoekend of berustend – liggend,
verslagen of in overgave en rust. Ranke, grillige mensfiguren met
doodshoofden achter een druipend gordijn van veelkleurige olieverf.
Schetsen van maskergezichten en schedels, soms ingekleurd met
acquarelverf, doen wat macaber aan. Geschetste gezichten met
cartooneske trekken, vaak staat de mond open met een schreeuw waarbij
opgekropte emotie moet worden geuit. Maar ook hier weer de vrijheid
van het experiment, verbeelding aan de macht en ongebreidelde
fantasie.